Χορευτικός Μουσικός Πολιτιστικός Σύλλογος Αιδηψού

  Ο Χορευτικός Μουσικός Πολιτιστικός Σύλλογος Αιδηψού ιδρύθηκε το 2003 με σκοπό τη διατήρηση και διάδοση της ελληνικής μας παράδοσης (χορούς, τραγούδια, ήθη και έθιμα). Έδρα του είναι τα Λουτρά Αιδηψού, η μεγαλύτερη λουτρόπολη της Ελλάδα που ξεχωρίζει για τις πολύτιμες ιαματικές πηγές της. Ο Σύλλογός αποτελείται από 100 χορευτές (3 τμήματα : παιδικό, εφηβικό και ενηλίκων). Δάσκαλοί του είναι η Κυρία Θεοχάρη - Σαλιγκάρα Κωνσταντίνα και ο Κύριος Σαλιγκάρας Γεώργιος.

  Ο Σύλλογός μας συμμετέχει σ’ όλα τα πολιτιστικά δρώμενα του δήμου, της ευρύτερης περιοχής και του νομού αλλά και σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει δώσει πολλές παραστάσεις στην Αθήνα (Κατράκειο Θέατρο, Θέατρο Ζωής Λάσκαρης, Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, κλειστό γήπεδο Νίκαιας, Αίθουσα εκδηλώσεων Αγίων Αναργύρων και στο Δήμο Αγίου Ιωάννη Ρέντη) καλεσμένοι από διάφορους ομίλους και συλλόγους. Το καλοκαίρι του 2008 χόρεψε στα Χανιά καλεσμένος από το Δήμο Χανίων, τον Ιούλιο του 2011 χόρεψε στην εκπομπή «Κυριακή στο χωριό» την οποία είχε διοργανώσει ο Δήμος Ιστιαίας-Αιδηψού και το 2012 χόρεψε στο Πανελλήνιο Φεστιβάλ παραδοσιακών χορών στη Σαντορίνη. Το Μάρτιο του 2014 έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ παραδοσιακών χορών στη Σόφια, βάζοντας έτσι ένα ακόμα λιθαράκι στη διάδοση της ελληνικής μας παράδοσης.

  Από τον Ιούνιο του 2011 καθιέρωσε διήμερο Φεστιβάλ παραδοσιακών χορών, στα Λουτρά Αιδηψού, με συμμετοχή χορευτικών ομάδων από όλη την Ελλάδα..

Φορεσιά Αιδηψού Εύβοιας

  Η φορεσιά της Αιδηψού Εύβοιας συναντάται στην περιοχή του Ξηροχωρίου, στο σημερινό δήμο Ιστιαίας- Αιδηψού. Η φορεσιά διακρίνεται σε δύο είδη, την καθημερινή και τη γιορτινή ή νυφιάτικη (οι διαφορές ανάμεσα στα δύο είδη εντοπίζονται κυρίως στο πλήθος των υφασμάτων και των κεντημάτων) και χαρακτηρίζεται ως αγροτικού τύπου.

  Η Αιδήψια φορεσιά έχει δύο κύριες παραλλαγές: την φορεσιά της Αιδηψού που φορούσαν στην Αιδηψό και τα γύρω χωριά και τη φορεσιά του Τελέθριου που φορούσαν στα ορεινά χωριά του όρους Τελέθριο και γύρω από την πόλη της Ιστιαίας και φέρει τη γενική ονομασία "κολοβά σεγκούνια" εξαιτίας του κοντού σχετικά μήκους του σεγκουνιού της. Τη φορεσιά αποτελούν το πουκάμισο, το ζιπούνι, η τσούκνα, το σεγκούνι, η τραχηλιά, το ζουνάρι, η ποδιά, τα καλτσά και τα ποδετά. Ως κοσμήματα συναντάμε το ασημογιόρντανο (κόσμημα του λαιμού), τον καρφητσωτήρα, το θηλυκωτάρι (πόρπη διακοσμητικού αλλά και πρακτικού χαρακτήρα) και την αρμάθα (σειρά από αλυσίδες που προορίζονται για το στολισμό του στήθους).

Παραδοσιακοί χοροί Εύβοιας

  • Εύβοια

      Στο όμορφο νησί της Εύβοιας ο κορυφαίος χορός είναι ο καβοντορίτικος ή καλλιανιώτικος που χαρακτηρίζεται από ένα ιδιαίτερο χορευτικό και μουσικό στυλ. Άλλοι χοροί του νησιού είναι ο συρτός και ο µηλωνιάτικος, παραλλαγή του συρτού χορού. Στην περιοχή χορεύεται ακόµα ο λεγόµενος όρθιος μπάλος (διαφοροποιείται από τον κυκλαδίτικο µπάλο) από ένα ή δύο ζευγάρια.

    Βόρειο Εύβοια

      Στη Β. Εύβοια συναντάµε περισσότερο τους λεγόµενους στεριανούς χορούς όπως τσάµικα, καγκέλια, πατινάδες και συρτούς. Από τους πιο διαδεδοµένους χορούς ήταν ο Χειµαριώτικος, οργανική αργή µελωδία που παιζόταν και µε φύλλο από κοτσύκι ή άλλο δέντρο. Ακολουθούσε ο Συρτός, ο Τσάµικος και κάποιες φορές χορευόταν και το ηπειρώτικο Στα Τρία. Όσον αφορά το Συρτό, όταν παρατηρήθηκε (µε βάση τις καταγραφές) ότι οι µεγάλης ηλικίας άνθρωποι δεν κάνουν δύο διαδοχικά σταυρώµατα αλλά πάτηµα και άρση, ειπώθηκε ότι τα σταυρώµατα "τα κάναν οι δασκάλοι". Η τέχνη του Συρτού χορού όµως είναι τα τσακίσµατα, τα καθίσµατα και οι στροφές δεξιές και αριστερές. Όσον αφορά τον Τσάµικο, χορεύεται κυρίως ελεύθερα, µε τσακίσµατα και χαµηλά χτυπήµατα, και όταν ο χορός προχωρά θα µπορούσαµε να τον µετρήσουµε µε οχτώ βήµατα.

      Μια ξεχωριστή κατηγορία χορών της Βόρειας Εύβοιας είναι κι οι χοροί που έφεραν οι πρόσφυγες µετά την ανταλλαγή των πληθυσµών το 1924. Προκόπι, νέα Σινασσός, Αρτάκη, Λάµψακος, Μακρυµµάλι και άλλες περιοχές δέχτηκαν τους Έλληνες της Mικράς Ασίας και της Καππαδοκίας. Έτσι, συρτός, καρσιλαµάς, και ίσσος είναι χοροί που έκαναν το ταξίδι της προσφυγιάς, µαζί τους.

    Νότιο Εύβοια

      Στην περιοχή της Κύµης συναντάμε χορούς όπως γρήγορο χασάπικο, συρτό, σπυρί πιπέρι και πατινάδες, εξαιτίας των επιρροών από τη Μ.Ασία. Κι αυτό είναι αυτονόητο αν σκεφτεί κανείς ότι η Κύµη ήταν εµπορικό κέντρο.